مطالب آموزنده آموزشی و پرورشی

متاسفانه فرهنگ ارتباطی رایج بین ما ایرانی ها غالبا فرهنگ شفاهی است. علاقه ای به رد و بدل کردن یک صفحه کاغذ نداریم که بعدا اگر خواستیم به آن مراجعه کنیم و ببینیم چه گفته ایم.

این ننوشتن، باعث میشود سوای بحث مسئولیت نپذیری، حتی مسائل شخصی خودمان را هم که مثلا فردا باید چه کار هایی بکنیم و کجاها برویم، حتی این را هم عادت نکنیم که شبی دو دقیقه روی یک تکه کاغذ آن هم برای خودمان، بنویسیم. این فرهنگ شفاهی، مستقیما ازهمان مسئولیت نپذیرفتن ما نشات گرفته.

وقتی مسئولیت آنچه را که به عهده داری نپذیرفتی، آن وقت طبیعی است که آن را باید جای دیگر جبران کنی و این مسئولیت را به جای خودت هم که شده، از کس دیگری بخواهی. توقعت را از دولتت و حکومتت زیاد کنی.

📔 برگرفته از کتاب «جامعه شناسی خودمانی» 

🖋 اثر حسن نراقی